Terugblik op een geweldig lustrumweekend

20161015-011-poz-and-proud-10-jaar-webDe lustrumviering van Poz&Proud zit er weer op. Toralt blik met veel genoegen terug op een geslaagd weekend.

Na een wekenlange, misschien wel maandenlange, voorbereiding kwam ik afgelopen vrijdagmiddag (eindelijk) zelf in een verjaardagsstemming. Ik was op speurtocht geweest naar goedkope opscheplepels, die om logistieke redenen na onze brunch in Club Church direct weggegooid zouden kunnen worden. Ik had 4 setjes voor 4 euro weten te scoren in een allochtone ‘winkel van Sinkel’ in de Javastraat. In Poz&Proud verantwoord rood. Ik was er erg content mee.

Toen ik de trap opliep naar mijn woning op twee hoog, zag ik bij de deur een grote bos bloemen staan. Afzender: het Servicepunt van de Hiv Vereniging. Wat een leuk en lief gebaar!

De dag ervoor was het nog stressen geweest. Ik zat met een gat van 10 minuten in het zaterdagavondprogramma dat ik ondanks verwoede pogingen niet gevuld kreeg. Gasten uit het BN-er circuit waren “verhinderd” of lieten niks van zich horen. Gelukkig was Peter Smit, beleidsmedewerker Medische Zaken & Zorg bij de Hiv Vereniging, bereid om te komen vertellen over wat er de afgelopen 10 jaar veranderd is qua gezondheidsissues voor homomannen met hiv. Daarmee was het programma rond en konden Jörgen en ik het draaiboek gaan schrijven.

Op zaterdag had ik samen met de andere kerngroepleden van Poz&Proud om 17 uur afgesproken bij de Hiv Vereniging. We zouden dan de uit te delen goody bags gaan vullen. Dat ging vlot, alleen waren we vergeten om van te voren goed na te denken over hoe wij al die tassen naar het Betty Asfalt Complex zouden vervoeren. Afijn, we waren met 5 man (behalve Jörgen, Maurice en Remy ook Erwin, die stad en land had afgebeld voor ‘goodies’). En vele handen maakten ook in dit geval licht werk.

 

Na gedane arbeid aten we nog even snel samen een opgewarmde bonusmaaltijd van Albert Heijn. Niet bepaald een topper, maar qua teambuilding kon deze avond niet meer stuk. Bij het Betty Asfalt Complex werden wij warm onthaald door Gijs, een immer goedgeluimde hetero die in het kleine theatertje alle praktische zaken regelt. Zowel Jörgen als ik lazen voor een laatste keer het script door en ontvingen tussendoor de gasten.

Om kort te gaan: de feestavond, Let’s talk about us gedoopt, was supergeslaagd. Er waren weliswaar wat opstartproblemen met het terugblikfilmpje dat Ad gemaakt had, maar de tweede poging verliep vlekkeloos. Zonder dat het vooraf expliciet de bedoeling was geweest, kwamen alle hotemetoten uit het huidige hiv veld aan het woord. Niet alleen Peter, maar ook Alexander, Fred, Leo en Pieter. En als debatdeelnemers Eric, Gerrit-Jan en Rick.

Maar hoogtepunt van de avond was het optreden van Johan Goossens. Een homoseksuele cabaretier die net als de meeste mannen uit onze achterban goed weet waar Abraham in een geile bui de mosterd haalt. En ons daar tot in detail deelgenoot van maakte. Hopelijk heeft Reina, de enige vrouwelijke bezoeker, er ’s nachts niet wakker van gelegen.

Na het officiële gedeelte hadden wij nog een derde helft in het bargedeelte van het Betty Asfalt Complex. Ik geloof dat de laatste bezoekers om half drie weggegaan zijn. Zelf hield ik het om half één voor gezien. We hadden immers nog een tweede jubileumdag te gaan.

Die zondag begon met een brunch in Club Church. Aangezien (hetero?) mannen zich tegelijkertijd uit zouden leven tijdens een marathon, was het even spannend of iedereen zonder vertraging deze locatie zou kunnen bereiken, maar dat ging goed. Normaal verzorgen we de brunch zelf, maar omdat het feest was, hadden wij de catering uitbesteed. Aan de zus van de partner (hiv+) van mijn beste vriend (idem). Zo hou je het toch een beetje in de familie.

Voor de brunch hadden we ook bestuursleden van andere homoverenigingen of organisaties in Nederland uitgenodigd. Die schitterden door afwezigheid. Nou ja, op 2 vriendelijke dames van De Kringen na die zo te zien wel vaker een brunchbordje leeg prikten. Enorm dapper van ze, en erg sociaal. Over 3 jaar hebben zij een lustrum. Dat moeten wij dan maar aankruisen in onze agenda zodat wij in onze knalrode T-shirt hun feestje kunnen bezoeken.

Om vier uur zou er in Club Church een aflevering van Hello Pozzums worden gehouden, dus dan moesten we weg zijn. Geen probleem, want bar Prik, waar wij vrijwel maandelijks onze CD4 borrel houden, had aangeboden op dat tijdstip voor een welkomstcocktail te zorgen. Natuurlijk rood van kleur. Zachtjesaan begon mijn accu toen leeg te raken. Gelukkig was er een heerlijk najaarszonnetje. Ik ging zitten op een barkruk voor de deur en nam mij voor daar het komende uur niet meer van af te komen. Zo gezegd, zo gedaan.

Ja, de weergoden waren ons goed gezind. Je zou haast denken dat homomannen met hiv een streepje vóór hebben bij onze lieve Heer. Leo, die de avond ervoor de Poz Award had gewonnen kwam ook nog even langs. Samen keken wij met Jörgen terug op een fantastisch weekend. Over 5 jaar weer zo’n feest? Wie tekent daar niet voor?

1 Reactie
Reacties
  1. Leuk & informatief stukje, Toralt! Was er niet bij/kon er niet bij zijn maar heb nu toch een mooi compleet beeld van hoe het lustrumweekend geweest is:-) Thx!

    Sander de Groot on 24 oktober 2016 Reageer op deze reactie

Laat een reactie achter