Uit de kast op het werk

HivenWerkOp je werk vertellen over je hiv kan voelen als een grote stap. Hoe zullen mijn collega’s reageren, hoeveel weten ze eigenlijk over hiv, is het slecht voor mijn carrière, wat levert het op? Het zijn vragen die velen van jullie jezelf ongetwijfeld wel eens hebben gesteld. Frans (57) uit Amsterdam nam de stap een aantal jaar geleden en is nog altijd ontzettend blij met die beslissing. Hieronder deelt hij zijn verhaal.

Ziek was ik , doodziek, die drie weken in februari 2011. Gewrichtspijn, koorts, flinke hoest, hoofdpijn, ja mijn hele lijf deed pijn en ik was bovenal heel erg moe. Alles smaakte naar ijzer, zelfs een glas water, en ik viel vier kilo af. De huisarts onderzocht me op een vrijdag en liet bloed prikken. Het weekend dat volgde kreeg ik een rush over mijn borst en werd de situatie nog erger. Op maandag stuurde de huisarts me daarom naar de spoedeisende hulp, waar ik onderzocht werd op van alles. Ook een hiv-test hoorde bij het pakket. De uitslag was er na een half uur, maar door drukte duurde het twee uur voordat de internist mij kwam vertellen dat ik hiv-positief was. In die twee uur  heb ik nagedacht over die mogelijke uitkomst. Mijn man was al bijna twee jaar poz, ik had veel wisselende sekscontacten waarvan een heleboel niet safe. Nu was ik doodziek en natuurlijk was het hiv, wat anders?

Het eerste wat ik deed was mijn man bellen om hem het nieuws te vertellen. Maar je man die zelf positief is vertellen dat je hiv hebt is heel iets anders dan dit delen met je collega’s…

Ik was in die tijd een van de drie afdelingsleiders van een Intensive Care met 150 medewerkers. Ziek was ik eigenlijk nooit en nu ineens drie weken. Mijn medewerkers kennende  zouden er zeker vragen komen over wat er met mij aan de hand was. De volgende dag belde ik met een van mijn collega-afdelingsleiders en vertelde hem dat ik hiv had, en dat de acute infectie mij zó ziek had gemaakt (later bleek ik een viral load te hebben van meer dan 10.000.000 en een CD4 van 50!) dat ik ook meteen met medicatie moest beginnen. Al snel spraken we erover hoe we dit verder konden communiceren op het werk want één ding stond voor mij al vast: ik ging het niet verborgen houden. Als medewerkerkers na mijn terugkomst zouden vragen wat er met mij aan de hand was geweest zou ik er niet om heen draaien. Zo zit ik niet in elkaar, ik ben altijd al een open boek geweest. We besloten het voor nu nog even niet te vertellen zodat ik na kon denken over hoe ik het aan wilde pakken. Ik had een week vakantie naar de zon geboekt, die toevallig precies aansloot aan mijn drie weken ziek zijn. Na die vakantie zou ik weer aan het werk gaan. Vóór vertrek stuurde ik een mail naar mijn collega met het verzoek een bericht op het intranet van de Intensive Care te zetten. In dat bericht stond de reden van mijn afwezigheid de laatste drie weken: ziek door een acute hiv-infectie, er stond ook in dat ik meteen met medicijnen zou beginnen.

Na mijn vakantie lag er een grote stapel kaarten in mijn brievenbus van collega’s die mij veel sterkte wensen, dat deed mij heel goed en sterkte mij in de gedachte dat ik het juiste besluit had genomen om het op deze manier aan iedereen kenbaar te maken. Natuurlijk weet ik niet wat er achter mijn rug om en in de wandelgangen aan negatieve reacties is los gekomen. Ik ben niet zo naïef om te bedenken dat er alleen maar positieve reacties zouden zijn. In de dagelijkse praktijk echter heeft geen enkele collega mij ooit op een negatieve manier benaderd. Natuurlijk, werken in een Amsterdams ziekenhuis maakt het vast makkelijker om voor je hiv uit te komen dan werken in de bouw. Of het in jouw situatie slim of wenselijk is om er voor uit te komen kan ik dan ook niet beoordelen, maar mij heeft het in elk geval veel goed gedaan!

Geen reacties

Laat een reactie achter